در سه یادداشت قبلی به شکلی گذرا سابقه و اهداف برنامهای ملی به نام هفته کتاب، مولفههای اساسی طراحیشده برای این رویداد و فاصله موقعیت فعلی آن را با اهدافش مرور کردیم و سپس کوشیدیم چند پیشنهاد کوچک ارایه کنیم.
در این آخرین یادداشت اما، به عنوان یک نویسنده و علاقهمند به کتاب، تجربه خودم را از هفته کتاب امسال و برنامههایی که در آن حضور و یا از آن اطلاع داشتم بازگو میکنم.
کوتاهنویسی یک مهارت و در دنیای رسانه و فضای مجازی یک ضرورت است.
مدتهاست به این فکر میکنم که باید یاد بگیرم در کنار نقد و بررسیهای چندهزار کلمهای درباره برخی کتابهای حوزه تخصص خود، درباره برخی دیگر یادداشتهای چند جملهای بنویسم و فراموش نکنم که در دنیای امروز همین نوشتههای بسیار کوتاه، بار عمدهای از ترویج کتابخوانی در جهان را به عهده گرفتهاند.
خلاصه آنکه به ذهنم رسیده اینجا درباره برخی کتابهای قدیمی و جدید اشاراتی گذرا و کوتاه مکتوب و منتشر کنم. حالا اینکه چقدر این فکر پایدار بماند و چقدر حوصله و بخت استمرار آن را داشته باشم خدا میداند.
کتبی که به همت و قلم پژوهشگران درباره اهل فرهنگ و هنر منتشر میشوند، مخاطبان و طرفدارن فراوان و خاص خود را دارند. برای همین چنین کتابهایی از ژانرهای پر عنوان در بازار نشر ایران به حساب میآیند. مرور زندگی هنرمندان و نویسندگان در قالب مصاحبه و تاریخ شفاهی و مستندنگاری فراوان است و چنین کتابهایی از منظر پژوهشی و تاریخی ارجمند و خواندنی هستند اما این آثار معمولا پا به دایره ادبیت و ادبیات نمیگذارند و بیشتر اطلاعات و دادههای استخراج شده به همان شکل اولیه ارائه میشوند و کسوت روایت بر تن نمیکنند. گویی در این مرحله متن و منبعی فراهم آمده که نویسنده خوش ذوق دیگری بتواند با استفاده از آن یک اثر ادبی غیر تخیلی و یک زندگینامه روایی و خوشخوان فراهم آورد
دود پنج شش سال قبل در یادداشتی درباره سنگ بنا و بنیان نشر دینی در ایران حرفهایی زده بودم ( 1) که چندی پیش در اختتامیه سومین دوره دوسالانه کتاب سال عاشورا که در کانون توحید برپا شد، به آن اشاراتی رفت. حال اینجا میکوشم به شکلی دیگر و کاملتر آن دریافت و آن پرسش تاریخی را تبیین کنم.